miércoles, 30 de diciembre de 2009

Un día por una vida...


Por la mañana
me miré al espejo perdido
por la mañana
me arrepentí de haber nacido
por la mañana
clavé mis ojos en el cielo
por la mañana
sentí el verdadero miedo

Por la tarde
vagué sin rumbo preciso
por la tarde
soñé con un nuevo paraíso
por la tarde
supe que el mundo es imperfecto
por la tarde
deseé estar muerto

Por la noche
escuché tu voz de luna
por la noche
se me clavaron tus ojos de dulzura
por la noche
tu sonrisa iluminó mi camino
por la noche
encontré por fin mi destino

martes, 22 de diciembre de 2009

Escultura inmortal....

Luz de medianoche
que con tus plateados destellos
inundas de paz los anhelos

Locura en mil besos
ansioso y tremendo derroche
suave canela preciada
que cala hasta los huesos

Recuerda mi nombre y mi cara
que algun dia fueron tuyos
olvida mis grandes pecados
que aun atormentan mi alma

escucha mi voz suplicante
atiende mis llantos amargos
no pido perdones ni alagos
se mia una noche infinita
y mi agonia transforma en arte...

domingo, 6 de diciembre de 2009

Delirio espiritual!

contigo
a cada segundo e en cada instante
dando voltas co incansable axitar da tua ausencia
esperando verte e gravarte
con tinta indeleble e precisa
nos recodos mais ocultos da miña alma

Ilumina co teu fervor a noite
oscuridade inmensa e baldía
encandila coa tua voz o dia
que ocultan os zafiros dos teus ollos
ceo infinito, calido e brillante
que alumea no fulgor ardente
incansable e fulxente
dos teus desexados brazos

Equivocado estaba,
cando creia nas tuas verbas
realmente che digo
que a tinta indeleble coa ke te escribia
fluiu como auga de rio
xegando ao mar
e perdéndose no olvido.

martes, 1 de diciembre de 2009

Palabras...

tus palabras
son cuchillos ke desgarran en pedazos
cada uno de los trazos
del dibujo de mi alma.

tu ausencia
palpitando en cada paso
provocando un suspiro escaso
de mi herida aun abierta

tu presencia
duele cuando te tengo
y arde cuando recuerdo
que nunca fuiste mía.

tus labios
que callan y ya no hablan
encierran las palabras
que finarían mis astíos.

tu y yo
incompleta fantasía
no era sino la mía
cuando dijiste que no.

domingo, 15 de noviembre de 2009

Mundo inaudito...

escuro maldito
profundo e sen fin
inmeso vacio
cruelmente vil

vagaba sin rumbo
buscando unha meta
transformei a alma
volveuseme negra

estaba morto
queria unha vida
por ela unha loita
que xa dou por perdida

Non sei o que son
non sei se ainda vivo
so sei que este mundo
é un mundo inaudito.

sábado, 7 de noviembre de 2009

Una persona especial! :)

Entro en mi vida una noche oscura
iluminando con cada palabra
pero sin esforzarse nada
los recodos más escondidos de mi locura.

Cada vez que le hablo
Cada vez que le miro
Soy capaz de recordar que estoy vivo

Sus palabras de ternura
pequeños trocitos de cielo
hacen olvidar el miedo
Pasaría mil horas sin duda
compartiendo penas y tristezas
pasaría la vida con penas
si su boca se vuelve muda.

viernes, 6 de noviembre de 2009

Perdido

vivo.
morro.
olvido.
recordo.
funesto destino.
pasado esquecido.
venus perdida
que admiro e maldigo,
doce martirio doente no ar.
fervenza de sangue
turbia e directa
que rompe en anacos
o tenue solpor.
Luz cegadora de vivos e mortos
sombra infinita gardada no son
son mais amargo
que un triste sorriso.
triste sorriso
no que se despediu
Roto.
Desfeito.
Definitivamente.... perdido

Soneto a unha descoñecida

perenne estupor de forza inhumana
por que atormentas o meu corazón?
por que non me deixas morrer de paixon?
esperto durmido e durmo en vixilia
cabelos dourados apagan o sol
camiños ocultos desprazan a vida
e fan dos teus beizos a miña obsesión.
Acaso mirarte e a miña razón?
tocarte non podo, besarte non debo,
mais sempre recorda esta pobre canción,
que existe por ti, por min e por celos,
de non poder terte de min ao carón.
Querida amapola que xa non verei,
ti non me coñeces nin o saberas,
pero eu neste mundo, xa rematei.

jueves, 5 de noviembre de 2009

atormentado
loitando cada segundo ke se fai eterno
escudriñando os recordos dun adiós
que rematou por afogar o meu sosego

roto
esperando cada minuto ke nunca remata
resolvendo as miradas que diriximos
que estremeceron por completo o meu ser

Non voltarei ser
non quererei ser
non poderei ser

Simplemente
cortarei o ar co bafo sutil
soñando que algun dia foi
e nunca voltará ser


Xa non sinto o latexar
nin se pode intuir
algun dia estiven vivo
agora non o podo dicir...
Eiiiiiiiii rapaces... xa ian sendo oras de ke me modernizara por estes mundos!!!!! xa teño blog!!!! o problema e ke a partir de agora ides ter ke soportar o ke se me ocurra colgar por estas zonas... xDDDDD unha aperta a todos e espero ke vos guste... :)