Soneto a unha descoñecida

perenne estupor de forza inhumana
por que atormentas o meu corazón?
por que non me deixas morrer de paixon?
esperto durmido e durmo en vixilia
cabelos dourados apagan o sol
camiños ocultos desprazan a vida
e fan dos teus beizos a miña obsesión.
Acaso mirarte e a miña razón?
tocarte non podo, besarte non debo,
mais sempre recorda esta pobre canción,
que existe por ti, por min e por celos,
de non poder terte de min ao carón.
Querida amapola que xa non verei,
ti non me coñeces nin o saberas,
pero eu neste mundo, xa rematei.