jueves, 5 de noviembre de 2009

atormentado
loitando cada segundo ke se fai eterno
escudriñando os recordos dun adiós
que rematou por afogar o meu sosego

roto
esperando cada minuto ke nunca remata
resolvendo as miradas que diriximos
que estremeceron por completo o meu ser

Non voltarei ser
non quererei ser
non poderei ser

Simplemente
cortarei o ar co bafo sutil
soñando que algun dia foi
e nunca voltará ser


Xa non sinto o latexar
nin se pode intuir
algun dia estiven vivo
agora non o podo dicir...

5 comentarios: