atormentado
loitando cada segundo ke se fai eterno
escudriñando os recordos dun adiós
que rematou por afogar o meu sosego
roto
esperando cada minuto ke nunca remata
resolvendo as miradas que diriximos
que estremeceron por completo o meu ser
Non voltarei ser
non quererei ser
non poderei ser
Simplemente
cortarei o ar co bafo sutil
soñando que algun dia foi
e nunca voltará ser
Xa non sinto o latexar
nin se pode intuir
algun dia estiven vivo
agora non o podo dicir...
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
e un pouko kutre, pero weno... xDDDD
ResponderEliminarAins... que triste :S
ResponderEliminarComo todos os meus poemas... jajaja
ResponderEliminarPois non che pega, que queres... xD
ResponderEliminartse... con isto date por contenta... xD
ResponderEliminar